Oeps… Heb ik misschien toch een engeltje die over mij waakt?

Het eerste wat mij overkwam bij het ontwaken van de narcose was de enorme hartslag… mijn hart pompte zowat uit mijn borstkast! Zo hard en snel ging hij. Ik was zelf vergeten dat ik bij een eerdere operatie, bij het verwijderen van mijn amandelen, na mijn narcose een hele hoge bloeddruk had gehad. Dit had ikzelf eventjes moeten vermelden aan de dokter in verband met de narcose, maar ja daar had ik nooit in gedacht! Mijn vriend ook niet! Heel stom!

Bij het moeizaam ontwaken en openen van mijn ogen zag ik wazig een assistent paniekerig tegen mij praten en roepen dat ik rustig moest zijn en dat ze wat in mijn infuus spoot om mij uit de narcose te krijgen en mijn bloeddruk te laten dalen. Als ik het goed begreep ging het om een zoutoplossing. Het hele vreemde was eigenlijk dat ik mezelf heel rustig voelde maar alleen mijn hart ontzettend hard pompte en daardoor een onrustig en gejaagd gevoel in mijn lijf ontstond. En ik dacht bij mezelf laat me nou slapen, ik ben moe! Hahaha. Maar even zonder dollen, ze was best wel in paniek.

Ja, oeps…Nu achteraf begrijp ik waarom dat soort kleine details belangrijk zijn om te melden aan de dokter en assistentes. Ze houden hier dan uiteraard rekening mee met het toedienen van de narcose en om je weer goed te laten ontwaken uit de narcose. Misschien mag ik dan van geluk spreken dat het goed is afgelopen…?

PicsArt_10-29-02.06.26.jpg

Ik kan mij ook helemaal niets herinneren over hoe ik van de uitslaapruimte naar mijn kamer ben gekomen. Ik herinner hier helemaal niets van! Na de eerste keer wakker worden werd ik nu voor de tweede keer wakker en zag ik het gezicht van mijn vriend. Dat moment dat hij daar stond, mij aanraakte en tegen mij sprak was een fijn en geborgen gevoel nu wist ik dat het wel goed zou komen en mij nergens zorgen over hoefde te maken. Dat is wat je nodig hebt als je wakker wordt en niet een paniekerige assistente ;-). Ik voelde me nog steeds ontzettend moe en suf en kon mijn ogen niet open houden dus viel gewoon weer in slaap.
Ik weet niet hoe lang ik nog geslapen had maar uiteindelijk werd ik wakker genoeg om ook mijn ogen open te houden. Ik moest ook plassen dus denk dat het er ook mee te maken had. Ik vond het wel een spannend moment want je moet ineens je buik(spieren) gaan gebruiken om omhoog te komen uit bed en naar de wc te lopen, terwijl er ontzettend veel gerommeld is in mijn buik. Maar gelukkig ging het goed, met wat hulp van mijn persoonlijke assistent 😉 hihi.

Door de foto te bekijken zag ik ook dat ik maagbeschermers moest innemen, dat was ik ook helemaal vergeten. En de maagbeschermer moest ik innemen met water. Wat zo ontzettend moeilijk ging!

…NIET SCHRIKKEN!…

Niet schrikken! Om een idee te geven hoe mijn buik eruit zag na de operatie, hierbij een foto. Ik heb geen foto’s van de hechtingen zelf, dit vond ik al vreselijk genoeg om op foto vast te leggen. maar het is wel een herinnering voor later, om terug te kunnen zien wat ik eigenlijk heb doorstaan om dit voor elkaar te krijgen. Dat zouden meerdere patiënten moeten doen vind ik. Heel veel patiënten KRIJGEN een Bypass verzekerd en ik zie dat ze niet beseffen dat het niet vanzelfsprekend is en hoeveel moeite ik heb moeten doen om het überhaupt voor elkaar te krijgen zonder verzekering. Yep idd, zonder verzekering. Daar hebben we het een andere keer nog wel over ;-).

Nu eerst de foto van mijn geweldige prachtige dikke buik. Door de operatie zat er ook nog wat lucht bij dus je kan je voorstellen dat ik me erg opgeblazen voelde 🎈 net als een ballonnetje. Ze moeten er gas in doen om er beter bij te kunnen omdat het een telescopische operatie is, je weet wel met van die stokkies.

PicsArt_10-29-02.09.21.jpg
Ik had 3 kleine incisies in mijn buik en links op mijn buik een drain met een opvangzakje eraan om vocht en eventueel bloed uit de buik op te laten vangen.


Babyhapjes

Na enige tijd rusten en na te hebben geplast kreeg ik om te beginnen met eten een Danone yoghurtje een heerlijk en vooral typisch Belgisch zuuuuuuur yoghurtje… ieuw… Het was wel een gek idee want normaal na een narcose kan je best wel een hongerig gevoel krijgen en goede zin hebben om eindelijk iets te gaan eten. Maar honger, wat is dat? Dat voelde ik dus absoluut niet. En dat eerste hapje… Ik kan je vertellen dat ik dat echt dooooooood eng vond om de eerste hap te nemen, écht doodeng! Zo raar! Maar goed daar ging ie dan!

PicsArt_10-29-02.26.21.jpg

Mijn eerste hapje wat was dat lekker, maar na nog een hapje was ik al vol. Hahaha! Maar dat klopt ook wel ze geven aan dat de maag in het begin na 2 ml al vol zit. Hoe bizar is dat als je bedenkt dat je 2 liter op een dag aan water moet drinken… 😲 dus dat.

Na enige tijd kwam Dr. Himpens zelf even langs om te vragen hoe het ging en om te vertellen dat de operatie goed was verlopen alleen dat ik wel een ‘uitzonderlijke geval’ was omdat ik na de operatie langzamer op gang kwam dan de meeste patiënten. Tuurlijk ik ben weer uitzonderlijk!! Ik hoor dat wel vaker… 😉
Ik denk wel dat een deel te wijten valt aan de enorme dosis ‘zoutoplossing’ welke ik in mijn infuus kreeg in verband met het niet goed ontwaken vanuit mijn narcose.

Dr. Himpens gaf nog wel even aan dat hij mijn maagje extra klein heeft gemaakt met een dikke knipoog ;-), nu weet ik alleen nog steeds niet of het nou een grapje was of dat het nu echt het geval is!

Ontslagen

Vrijdagavond heb ik nog geslapen in de privékliniek en mijn vriend sliep in de B&B in België. Het is heel gek eigenlijk maar nu ik het achteraf schrijf weet ik toch veel dingen niet meer. Bij bepaalde tijden zitten er echt gaten in dus kan ik niet helemaal goed navertellen. Ik weet wel dat ik niet meer gegeten heb in de tijd dat ik in de privékliniek lag. Wel weet ik dat ik af en toe een nipje water had genomen maar ik voelde mij nog steeds niet helemaal goed en dat is mij dan wel weer bij gebleven. Ik werd namelijk zaterdag ontslagen uit de Privékliniek maar omdat ik mij niet lekker voelde vroeg ik mij af of het wel al verstandig was. Het was geen enkel probleem en als er dan wat was dan konden we contact opnemen met het ziekenhuis. Voordat ik kon gaan moest ik nog wel een bepaald drankje drinken om te checken of ik geen lekkage had. Maar dat was allemaal in orde.

Omdat ik de drain nog aan mijn lichaam had vastzitten moesten we in België blijven, maandag zou ik dan terugkomen om deze eruit te laten halen. In de tussentijd was mijn vriend weer aanwezig, we hebben we mijn spullen gepakt en zijn weer lekker naar de B&B gegaan. Het was geen straf hoor om in de privékliniek te zitten, ik had een kamer voor mij alleen EN een waanzinnig mooi uitzicht. Maar het is wel lekker om in een wat meer huiselijke omgeving te zitten en geen ‘ziekenhuis’ gevoel om je heen te hebben.

PicsArt_10-29-02.06.02.jpg

…Ik wil je niet verliezen!
We gaan NU naar het ziekenhuis…

Eenmaal aangekomen in de B&B ben ik weer lekker in bedje gekropen. Ik voelde mij nog steeds niet lekker en al weer lichtelijk misselijk te worden. Dan is het een grote uitdaging om water te gaan drinken. Dit was uiteraard erg belangrijk om te zorgen dat ik de narcose ging uitplassen. Maar hoe raar is dat… ik kan niet veel drinken door de maagverkleining en zat snel vol (omdat mijn maag nu extreem klein is gemaakt) maar moet wel drinken om de narcose uit te plassen. Ergens gaat hier dan iets niet goed als ik zelf even terug redeneer en spreekt het elkaar heel erg tegen! Hoe kan ik nou genoeg drinken om de narcose uit te plassen als ik binnen no time vol zat?! Oh en niet te vergeten al dat andere wat erin is gespoten om uit de narcose te komen… Ik werd uiteindelijk steeds misselijker en misselijker en kreeg last van mijn buik/maag. Ondanks dat mijn vriend heel goed handelde zag ik wel zijn paniek in zijn ogen. Ik moest ook huilen van de pijn en omdat ik mij gewoon niet goed voelde! Ik vergeet NOOIT meer dat hij zei wij gaan NU naar het ziekenhuis ik wil je niet verliezen! Dan heb ik her en der een BLUR en gaten in mijn geheugen, maar dat… dat vergeet ik nooit meer.

Hij heeft toen contact opgenomen met de assistente die ons bij alles heel goed heeft geholpen, en ze gaf aan dat we naar het ziekenhuis moesten in Dendermonde. We kregen een naam en een telefoonnummer die we moeste bellen. Na het telefoontje konden we gaan en parkeerde we de auto bij de eerste hulp. Omdat ik misselijk en zo een pijn had in mijn buik en maag kon ik niet goed lopen en bewegen. Ik kreeg daarom een rolstoel zodat ik rustig kon zitten en hierdoor minder pijn had. Het was prettig maar voelde me toen helemaal een kreupel ding!

Nadat ik in de rolstoel zat bracht mijn vriend mij naar een afdeling, geen flauw idee meer welke als ze mij maar gingen helpen. Ik kreeg een eigen kamer toegewezen, moest op het ziekenhuis bed gaan liggen en kreeg een infuus. Achteraf denk ik ook dat ze een infuus in de privékliniek hadden moeten geven, want het enige wat ik kreeg was vocht. Vocht om al het troep eruit te plassen. Nou ik kan je meegeven dat het werkte hoor! Ik ging heel erg trillen en rillen, kreeg het koud en moest zo ontzettend veel plassen!! Maar ja ik moest dan van het bed met mijn medicijn rollator (het zakje vocht hing hier aan vast) naar de wc, had ook nog die stomme drain in de weg zitten en het infuus in mijn hand dan lag ik weer een seconde en moest ik alweer plassen! Maar het hielp wel!

Daar lag ik dan, als een hulpeloos vogeltje. Ik had niet eens door dat mijn vriend een foto had gemaakt. Ik was ook zo wazig en vermoeid…

PicsArt_10-29-02.08.05.jpg

…maar kan me nog best goed herinneren dat ik in mijn infuus ook nog wat medicatie voor tegen de misselijkheid kreeg. Oh en dat hielp goed! Het vocht en de medicijnen tegen misselijkheid deden echt wonderen. Ik voelde me steeds een stukje beter worden, kreeg meer kleur op mijn gezicht en de misselijkheid was steeds meer onder controle. Alle paniek uit de ogen van mijn vriend verdween langzaamaan toen hij zag dat het steeds beter ging en dat ook natuurlijk met de wetenschap dat het gewoon een kwestie was om die troep uit mijn lichaam te kunnen krijgen.

…Ontslagen 2.0

Nadat ik 3 liter vocht naar binnen had gekregen en weer had uitgeplast, mocht ik weer gaan, voor de 2e keer ontslagen ;-). Pffft…dat was eigenlijk best wel spannend. Gelukkig was alles goed gegaan en was het puur en alleen de narcose die ‘gevangen’ zat in mijn lichaam. Nu kon ik mij echt focussen op mijn herstel.
Weer terug in de B&B ben ik op de bank gaan liggen, met het tv’tje aan (heerlijk al die Belgische kanalen :-P) heb ik gewoon gerust, geslapen en ben ik langzaamaan een beetje bijgekomen van alle toestanden.

We hadden voor mijn vriend wat eten meegenomen vanuit huis dus hij kon lekker wat eten bereiden voor in de avond, ik hield het nog steeds bij mijn muizenhapjes van de yoghurt. Voor de rest was het niet veel bijzonders dan water en yoghurt drinken en eten.

Wat een lieve en leuke verrassing!

Ja! Nog zo iets wat ik niet vergeet. Ik kreeg van mijn familie een mooie bos bloemen opgestuurd! Zo ontzettend lief! en wat een perfecte timing… op dat moment kon ik echt wel een bloemetje gebruiken.

PicsArt_10-29-02.25.41.jpg

Heerlijk om naar een mooie kleurige en geurige bos bloemen te kijken wanneer je niet lekker voelt. Ontzettend fijn en lief om mij zo gesteund te voelen door mijn familie.

Zondag was een relaxte dag omdat het steeds beter ging. Ik had gelukkig wel wat hulp van mijn vriend om de drain af en toe leeg te laten lopen. Douchen mocht niet dus hij hielp mij ook bij het wassen omdat mijn lichaam zo een pijn deed kwam ik niet overal goed bij. Maar ik moet zeggen dat ik het allemaal al heel snel weer zelf kon doen. Het voelt aan de ene kant fijn dat mijn vent me hielp, maar aan de andere kant dacht ik in mijn hoofd…’ik kan (en wil) het zelf doen’. maar ja soms moet je jezelf eraan toegeven. Nu was het zo een moment, en ach het was toch maar voor tijdelijk.

…Ontslagen 3.0…

Yes, het was eindelijk maandag en nu was het zover! Als alles er goed uitzag mocht ik naar huis. Na onze aanmelding in het ziekenhuis moesten we wachten in de wachtkamer totdat ik opgeroepen werd. De assistente had de pleisters van mijn wonden afgehaald, bekeken en goedgekeurd en daarna was het de beurt aan de drain. Dat vond ik wel een beetje spannend, want ze moest de drain uit mijn buik halen ‘trekken’. Ik was daar wel een beetje zenuwwappig over…Maar al met al viel dat echt heel erg mee! Ze heeft nog even laten zien hoe mijn vriend de pleister erover heen moest plakken en daarna konden we gaan! Heerlijk weer naar huis!… Voor de derde (en laatste) keer ontslagen uit het ziekenhuis/privékliniek in België.

to be continued…


🖤

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s