Sssst, geheimpje…

…pas nadat mijn onderzoeken waren bekeken en goedgekeurd, het intakegesprek had gehad en ik de mail met de definitieve goedkeuring had ontvangen, heb ik het mijn familie en vrienden verteld. Het was nu concreet dus nu kon het hoge woord eruit, de operatie ‘maagverkleining’ (mini Gastric Bypass, MGBP) was een feit.

Waarom heb ik het niet eerder verteld? Misschien bang voor de reacties? Vooroordeel? Afkeuring? confronterend? Bang dat ze mij op andere gedachte zouden brengen? Onbegrip? Zwakte? Zelfbescherming?

Tijdens het proces ernaartoe ging er zoveel door mijn hoofd, ik zag zo ontzettend veel beren op de weg. Ik had ervoor kunnen kiezen om het vooraf aan iedereen te vertellen, maar ik had er geen zin in om iedereen te moeten inlichten als het ‘feest’ niet door zou gaan en ik het verhaal keer, op keer, op keer opnieuw zou moeten uitleggen en vertellen. De teleurstelling, als het niet door zou gaan, zou te groot zijn, waardoor ik het niet op zou kunnen brengen.

Het was soms lastig voor een buitenstaander om mijn situatie te kunnen begrijpen. Ik kon het ze soms niet eens kwalijk nemen, want vanaf de buitenkant was niets te zien en zag iedereen mij als een spontane, jolige meid… maar diep, diep, diep van binnen was ik dat niet meer.

Mijn emotionele rollercoaster was op dat moment al 3 jaar lang bezig en de enige wens die ik op dat moment had, was dat het moest S T O P P E N en dat ik uit het achtbaankarretje kon stappen en verder kon gaan met mijn leven. Mijn (ons) leven stond stil, ik zat opgesloten in mijn lijf, voelde me niet meer mezelf en was ten einde raad…

🖤 Vroeger vertelde mijn oma, dat als ik een wimpertje van mezelf vond, ik een wens mocht doen. Maar om te zorgen dat de wens uit zou komen, moest ik de wens wel voor mezelf houden! Nou ik kan je vertellen…ik was in staat om al mijn wimpertjes uit mijn oogleden te plukken om zo veel mogelijk mijn wens te kunnen wensen :-D. Niet gedaan natuurlijk, maar met elk wimpertje dat ik vond heb ik mijn wens gedaan en heb ik al die tijd mijn wens(en) voor mezelf gehouden…

…mijn wens is uitgekomen, zou mijn oma gelijk hebben?

Voor (en tijdens) het gehele proces hebben we ons suf gelezen over wat het nou precies in zou houden, de voor en nadelen, de risico’s écht alle ins & outs hebben we gelezen, bekeken, over nagedacht en tot ons genomen om iedereen hiermee zo duidelijk mogelijk uit te kunnen leggen wat de ingreep zou betekenen. Voor nu, maar ook voor op langere termijn. Want de operatie ondergaan is één ding maar het onderhouden ervan en mijn voedingspatroon omgooien is een tweede!

Het moment dat ik te horen kreeg dat ik in aanmerking kwam voor de operatie zal ik nooit meer vergeten, de ontlading en het gevoel dat ik eindelijk geholpen zou worden was enorm en ik kon het in eerste instantie niet eens bevatten. Ik heb mezelf ook even in mijn arm geknepen om te checken of ik niet aan het dromen was.

Om het goede nieuws aan iedereen te vertellen was een enorme opluchting, aangezien we het al een aantal maanden voor onszelf hadden gehouden. Ik was wel een beetje zenuwachtig door de eerder genoemde beren op de weg, maar zo onnodig! Wat een liefdevolle, hartverwarmende en begripvolle reacties heb ik ontvangen. Ik ben daar nog steeds elke dag dankbaar voor en dat maakte de situatie voor mij alleen maar een stuk makkelijker. Ook gaf het mij nog meer een boost, dat wat ik straks zou gaan doen, een goede stap in mijn leven zou zijn.

To be continued…


🖤

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s